Las umarły

Chwilowo narzuciłam sobie całkiem niezłe tempo w udostępnianiu kolejnych starych tekstów, wiem... To wszystko po to, aby jak najszybciej oddać je w Twoje ręce. Kiedy się skończą, trochę zwolnimy... Chyba że znów dopadnie mnie wena i słowotok.

Poniższe opowiadanie jest pierwszym, które napisałam ot tak, dla przyjemności. Zanim je tu umieściłam, zrobiłam niewielką korektę. Nadal jest sporo niedociągnięć, ale uważam, że nie ma sensu go bardziej poprawiać - zwyczajnie, staram się rozwijać z każdym kolejnym tekstem, zamiast ciągle zmieniać te same. Tak czy inaczej, mam nadzieję, że da się to przeczytać. Udanej lektury.

            Ocknął się. Pierwsze, co poczuł, to zimno – i przejmujący ból w skroniach. Co się stało? Dotknął dłonią twarzy i zobaczył, że palce są całe czerwone. Krew! Nagle wszystko wróciło.

            Jechał z Jackiem samochodem. Była okropna pogoda. Prowadził. Miał kłopoty z utrzymaniem pojazdu na jezdni. Nagle wpadli w poślizg. Samochód przekoziołkował przez rów i wpadł z rozpędem między drzewa. Staczał się po stromym zboczu, co i rusz obijając się o pnie – niektóre z nich łamały się jak zapałki pod jego ciężarem.

            W końcu się zatrzymali. Ale Nick już tego nie pamiętał, musiał w trakcie szalonego zjazdu stracić przytomność. Ostrożnie rozejrzał się wokół. Zobaczył, że Jack leży na tylnym siedzeniu. Widocznie siła uderzeń przerzuciła tam bezwładne ciało. Niestety, obawy Nicka się potwierdziły, przyjaciel nie przeżył wypadku.

            Mężczyzna spróbował otworzyć drzwi. Na szczęście, udało się. Chciał wysiąść i wtedy poczuł przejmujący ból w nodze. Okazało się, że zmiażdżony samochód uwięził go wewnątrz – nie mógł nawet ruszyć unieruchomioną i chyba złamaną kończyną. Zamknął więc drzwi, aby uchronić się przed panującym na zewnątrz chłodem i nie pozwolić zdradzieckiej mgle wedrzeć się do środka. Poszukał telefonu. W końcu znalazł go w schowku, który ledwie udało mu się otworzyć. Zerknął na rozbity wyświetlacz i w poczuciu bezsilności uderzył w deskę rozdzielczą – brak zasięgu. Czyli jest zgubiony, chyba że ktoś zacznie ich szukać…

            Nick ocknął się z odrętwienia. Która może być godzina? Wiedział tylko, że od dłuższego czasu na dworze jest całkiem ciemno. Słyszał jakieś niepokojące dźwięki, ale był tak otępiały, że nawet nie zwrócił na nie uwagi. Ledwo odczuwał niską temperaturę. W końcu olbrzymim wysiłkiem zmusił się do ściągnięcia Jackowi kurtki. Jemu i tak już nie jest potrzebna, a jeśli chce przeżyć… Gdy się ubierał, wydało mu się, że ręka przyjaciela się poruszyła. Przyjrzał mu się uważniej. Nie, to przecież niemożliwe, on nie żyje od kilku godzin… To tylko zmęczenie…

            Kolejna warstwa odzieży wcale nie poprawiła sytuacji. Dalej było mu okropnie zimno. Na dodatek pojawił się głód. Ciekawe, czy ktoś już się zorientował, że zniknęli?

            W końcu Nick zasnął. Zazwyczaj miał lekki sen, lecz teraz nie potrafił się obudzić, choć bardzo chciał. Dręczyły go koszmary, z których nie mógł się wyrwać. Bał się. Bał się jak nigdy wcześniej, choć jednocześnie wiedział, że nic mu nie grozi, że to tylko sen. Widział jakieś przerażające sceny, mordercę, okaleczone ciała…

Po kilku długich godzinach męczarni udało mu się otworzyć oczy. Poczuł ulgę. Nie pamiętał nic z tego, co mu się śniło, ale cieszyło go to. Pozostało jednak nieprzyjemne uczucie, że nie jest sam. I że nie może się czuć bezpiecznie, póki się stąd nie wydostanie. Marne szanse, zważywszy, w jakim położeniu się znalazł – z uwięzioną nogą, daleko od jakiejkolwiek cywilizacji, od zwykłej drogi nawet, na dodatek z martwym przyjacielem na tylnym siedzeniu. Jego śmierć pewnie do końca życia będzie obciążać sumienie Nicka.

Gdy tak rozmyślał, usłyszał w oddali coś jakby wołanie. I… Ujadanie psa? Śmigłowiec? Niemożliwe! Czyżby ich już szukali? Dopiero wtedy zorientował się, że dookoła jest całkiem jasno. Widocznie spał naprawdę długo. Nie miał pojęcia, ile czasu upłynęło. Spróbował się rozejrzeć i nagle dotarło do niego, że ma całkowicie zesztywniały kark. Ile on już tu siedzi? Spróbował poruszyć ręką. Nie było to łatwe, ale w końcu, centymetr po centymetrze, zdołał sięgnąć do drzwi samochodu. Otworzył je i chciał krzyknąć. Z jego gardła nie wydobył się jednak żaden dźwięk. Spróbował jeszcze raz. I jeszcze. Cichy jęk. Jeszcze raz. No, coraz lepiej. Teraz się uda. Nabrał w płuca jak najwięcej powietrza i… Wszystko zniknęło.

Ocknął się po kilku godzinach. Cholera! Stracił okazję na wezwanie pomocy. Nie znaleźli go. Znowu było ciemno, a głosy szukających umilkły. Został sam… Tak, na pewno… Ech, chciałby w to wierzyć, ale coś… Dalej miał to dziwne uczucie, że coś jest nie tak, jak być powinno. Ta szczególna atmosfera lasu… Nie chodziło o trupa w samochodzie. Nie bał się go. Przecież nie może mu nic zrobić… Ale ta mgła, chłód – jakby nie z tego świata. Na dodatek coś jak tajemnicze szepty w nieprzeniknionej ciemności… Zdecydowanie, coś było nie tak.

Zapadł w sen. I znów prześladowały go te same wizje. Wyglądały przerażająco. I tak prawdziwie. A jednocześnie jakby trochę staro. Jak na filmie sprzed lat. Nick chciał się obudzić, uciec z tego koszmaru. Sam nie wierzył w to, co widział. Tym razem było to wszystko wyraźniejsze. Czuł ból ofiar, utożsamiał się z nimi, odbierał ich odczucia – lęk, nienawiść – a mimo to patrzył na wszystko z pozycji biernego obserwatora. Był blisko, bardzo blisko, lecz pozostawał niezauważony. Jakby tak naprawdę go tam nie było… Bo nie ma! Powtarzał to co jakiś czas w nadziei, że tym razem pomoże, ale nadal tkwił w samym środku prywatnego piekła. Jak człowiek mógł zgotować coś takiego innemu człowiekowi?

Nagle perspektywa się zmieniła. Teraz to on był ofiarą. To do niego podchodził morderca. Jemu posyłał mroczne spojrzenia. Do niego skierowany był diaboliczny śmiech. Psychopata się zbliżał. Coraz bardziej. Nick nie chciał, żeby podszedł. Widział, co ten robił z innymi i bał się go. Odległość między nimi zmniejszyła się do minimum – i wtedy napastnika coś zatrzymało. Nick nie widział, co, bo sen zaczął blaknąć. Obraz stawał się coraz mniej wyraźny. Czuł tylko dziwny niepokój – coś było nie tak. Jęki, które słyszał, nie pochodziły od psychopaty…

Obudził się zlany zimnym potem. Było całkiem ciemno. Wokół samochodu snuły się gęste opary mgły. Widok za oknem był taki nierzeczywisty, w powietrzu coś wisiało… Zorientował się, że to dalej te same odczucia, które towarzyszyły mu we śnie. Nie pamiętał go, ale pozostało wrażenie strachu, nienawiści, silny niepokój – i cichy, nieludzki jęk w uszach. Co to, do diabła? Co się dzieje? Jęk przerodził się w nieziemskie szepty. Dochodziły jakby z zaświatów. Nie rozumiał słów, które nakładały się na siebie, ale wiedział, co mówią. Każdy głos opowiadał inną historię. Historię przepełnioną cierpieniem. Nick słyszał skargi.

Zamarł. Całkowicie przestał się poruszać, myśleć. Nie wiedział nawet, czy jeszcze oddycha. Trwał w takim stanie, dopóki mgła nie zniknęła, póki wątłe promyki słońca nie zaczęły mozolnie przedzierać się przez korony drzew. Rozejrzał się wokół. Wszystko było w porządku, ale… Czy wczoraj nie było tu jaśniej? Jakby konary drzew splotły się nad nim, niemal nie przepuszczając zimnego światła. Gdy to sobie uświadomił, poczuł zmianę w powietrzu. Znów coś nie tak… Powrócił strach. Paraliżujące przerażenie. Nick nie wiedział, co się dzieje, ale się bał. Czy nie ma już nadziei?

Nagle po plecach przebiegł mu dreszcz. Raczej domyślił się niż zobaczył lub usłyszał, że na tylnym siedzeniu coś się poruszyło. To niemożliwe! Jack nie żyje od kilku dni! Jego ciało już zaczęło ulegać powolnemu rozkładowi… Okropnie się bał, ale obejrzał się za siebie. Nie potrafiłby opisać tego, co zobaczył, zanim poczuł na szyi zimne szpony. Puste oczodoły w pociemniałej twarzy pozbawionej nosa były zwrócone w jego stronę. Podarte i zakrwawione ubranie w niektórych miejscach zostało przeżarte przez zgniliznę, która rozprzestrzeniła się też na skórze, mającej teraz dziwny kolor. Wargi całkowicie się rozłożyły, odsłaniając długie, pożółkłe zęby i poczerniałe dziąsła. Co, do diaska… Przecież to dopiero kilka dni. Owszem, Nick stracił poczucie czasu, ale był pewny, że ciało przyjaciela nie mogło się aż tak zmienić. Za krótko to trwało…

Poczuł, że oczy uciekają mu w tył głowy. Stracił świadomość. Przywrócił mu ją straszliwy ból w ramieniu. Kark mu zesztywniał od zadziwiająco silnego ucisku. Ledwie mógł się ruszyć, jednak udało mu się odwrócić głowę na tyle, aby zobaczyć truposza rozrywającego zębiskami jego ciało. Z zainfekowanej rany w rozdartym ramieniu Nicka ciekła krew zmieszana z ropą. Chciał coś zrobić – zwalić z siebie tę paskudę albo przynajmniej zawołać o pomoc – ale znów był unieruchomiony. Czy to się nigdy nie skończy? Gdyby mógł wydobyć z siebie głos, wyłby z bólu. Czuł się coraz słabszy, krew strumieniami spływała z zadrapań na szyi i z rozdartego ramienia.

Nagle w przebłysku świadomości spostrzegł, że robi się jaśniej. I usłyszał znów odgłosy poszukiwań. Ale nie mógł zawołać o pomoc. Zanim pogrążył się w nicości, poczuł, że ciało Jacka znów znieruchomiało.

***

            Alex usłyszał donośne ujadanie Rocky’ego. Jego najlepszy pies wpadł na jakiś trop. Uniósł krótkofalówkę do ust, podając ludziom szeryfa swoje aktualne położenie i kierunek, w którym idzie. Wydał polecenie, aby szli w jego stronę, po czym podążył za głosem wilczura. Cieszył się na myśl, że może wreszcie ich poszukiwania, jak dotąd bezowocne, zostaną zakończone sukcesem. Od kilku dni szukali mężczyzn. Miał dość tego łażenia po nierównym terenie, przenikliwego zimna i wiatru.

            Już z daleka zobaczył samochód. A raczej to, co niego pozostało – stertę czarnej pogniecionej blachy. Jak to wygląda! Z nikłą nadzieją, że pasażerowie przeżyli wypadek, zaczął biec. Nie mógł wytrzymać niepewności. Jednak gdy znalazł się na tyle blisko, aby móc zajrzeć do środka, stanął jak wryty. To, co zobaczył, wcale mu się nie spodobało. Słyszał dziwne opowieści o tej okolicy, gdy był jeszcze dzieckiem. Historie mrożące krew w żyłach zapadły mu głęboko w pamięć. A widok, który wrak krył w sobie, dziwnie do nich pasował.

            Wezwał innych przez radio, odszedł kawałek i czekał. Pies przybiegł do niego. W jego oczach ujrzał coś, czego nigdy w nich nie widział, czego nie powinno tam być – strach. Dzikie, pierwotne uczucie. Sprawiło to, że sam poczuł się zagrożony. Wziął Rocky’ego na smycz i odszedł jeszcze kawałek. Coś mu mówiło, że im dalej, tym bezpieczniej.

            Po oczekiwaniu, które dłużyło się w nieskończoność, usłyszał wesołe śmiechy. Jak to możliwe, że ktoś może czuć się tak swobodnie w tym miejscu? A jednak nie – im bliżej celu znajdowali się ludzie, tym spokojniej i ciszej się zachowywali. Widzieli już, co stało się z samochodem, domyślali się reszty. Nie chodziło o strach, mieli doświadczenie w takich sprawach, ale… Po prostu nie wypadało. Nie w miejscu, gdzie zginęli ludzie.

            Podeszli za Alexem do samochodu. Zajrzeli do środka i się cofnęli. Nikt nie spodziewał się czegoś takiego.

            - Co to, do cholery? Wygląda… No nie. Niech ktoś wezwie Sama.

            Odeszli znów od wraku i czekali na przybycie koronera.

            Wreszcie, po jakiejś godzinie, odezwały się krótkofalówki. Podali swoje położenie i wkrótce Sam do nich dołączył. Alex opowiedział pokrótce, co się według niego stało i przekazał sprawę w jego ręce.

            - Mówisz, że kiedy zaginęli? Sześć dni temu? I przedtem obu ich widziano żywych? Niemożliwe. Te zwłoki wyglądają na dużo starsze. Jakby leżały tu co najmniej dwa tygodnie. Raczej dłużej. A te drugie… Zdaje się, Nicka… To wygląda, jakby… zostały pogryzione… Sam nie wierzę w to, co mówię. Więcej będę wiedział po sekcji. Niestety, chłopcy, muszę się zbierać, ale dostarczcie mi ich do prosektorium jak najszybciej. Jeśli mogę coś zasugerować… Gdybyście naprawdę nie mogli sobie poradzić z oswobodzeniem nogi Nicka, po prostu ją odetnijcie, a potem wydobądźcie. Jemu się i tak na nic nie przyda. To na razie!

            Mężczyźni niepewnie popatrzyli po sobie. W końcu jeden z nich, zgrywający twardziela, zabrał się do roboty. Inni dołączyli do niego. Najpierw wyciągnęli ciało, jak podejrzewali, Jacka. Położyli je niedbale obok samochodu. Zaczęli mocować się ze stalowymi kleszczami więżącymi drugie ciało. Nie mogli sobie dać rady, więc idąc za radą anatomopatologa, najsilniejszy z nich wziął piłkę i zaczął odcinać nogę.

            Wszystko potoczyło się błyskawicznie. Zwłoki ożyły. Jack złapał mężczyznę za kostki, a Nick za gardło. Wgryzł się w jego szyję i wyrwał kawał ciała razem z tchawicą. Momentalnie trysnęła krew. Równie szybko wszystko jak się zaczęło, tak i skończyło. Teraz w pobliżu samochodu zamiast dwóch znajdowały się trzy zmasakrowane ciała.

Reszta mężczyzn gwałtownie odskoczyła. Rozbiegli się, ale szybko wrócili na miejsce, zachowując jednak pewną odległość. Nie wrócił tylko Rocky, który zerwał się ze smyczy. Mężczyźni zaczęli krzyczeć jeden przez drugiego, dopytywać się – co to było?

Odezwał się Alex. On chyba wiedział... Zaczął opowiadać historię o seryjnym mordercy, który przed kilkoma dziesięcioleciami grasował w okolicy. Zamordował wielu ludzi. Każdą ofiarę w bestialski sposób najpierw torturował i okrutnie okaleczał, a potem pozbawiał życia. Ciała ukrywał. Ale ktoś go przeklął. To była jego ostatnia ofiara. Gdy ją uśmiercił, podobno dopadły go inne. Po prostu rozdarły go na strzępy. Od tej pory zapanował spokój.

- Nie wiem, skąd ludzie się o tym dowiedzieli, ale tak mówiono. Krążą pogłoski, że ciała zmarłych w tej okolicy wciąż ożywają, aby zemścić się na tych, którzy wyrządzili im krzywdę.

- Co Nick mógł zrobić Jackowi? Byli przyjaciółmi…

- To on kierował. On zabił Jacka, choć nie zrobił tego celowo.

- A Erick? Nie zamordował żadnego z nich.

- Ale może sprofanował zwłoki, okaleczając je.

Mężczyźni uznali, że muszą pozbyć się trupów. Alex ostro oponował. Twierdził, że zmarli wezmą ich na cel, jeśli nie zostawi się ich w spokoju. Został jednak wyśmiany. W końcu wymyślili, że jeśli podpalą samochód z ciałami, żywe trupy nie będą miały żadnych szans. Spłoną. Alex był przeciwny. Oddalił się nieco. Obserwował z daleka, jak inni podkładają ogień, który błyskawicznie się rozprzestrzenił. Po krótkiej chwili płonął cały samochód. I wtedy… Alex nie wierzył własnym oczom. Ciała Jacka, Nicka i Ericka znów ożyły – wydostały się z wraku i zadziwiająco szybko zmierzały w kierunku przerażonych mężczyzn. Podarte, przegnite i zakrwawione ubrania płonęły na ciałach. Wkrótce ogień zgasł, nie wyrządzając im większej szkody. Z miejsca, w którym stał, widział niewyraźnie spaloną skórę na twarzy Ericka, nadpalony kikut w miejscu, gdzie powinna znajdować się noga Nicka…

Mężczyźni zaczęli w panice uciekać na wszystkie strony. Wreszcie Alexowi udało się zmusić do biegu odrętwiałe ciało. Nie wiedział, gdzie się znajduje, jak długo już biegnie. Czuł, że zmysły odmawiają mu posłuszeństwa, powoli tracił świadomość. Ocknął się, gdy było całkiem jasno. Nie do wiary! Wciąż żył! Może zostawiły go w spokoju, bo nie chciał rozbić im krzywdy? Zorientował się, że od dłuższej chwili wpatruje się w twarz jakiegoś policjanta. Obrócił się i zobaczył… Martwego Rocky’ego, tuż przy swoim boku.

- Jest pan zatrzymany pod zarzutem popełnienia wielokrotnego morderstwa i podpalenia. Zginęło pięciu pańskich współpracowników. Zostali odnalezieni w różnych częściach lasu, pogryzieni przez pańskiego psa i skatowani.

Ponieważ Alex nie mógł wstać o własnych siłach, policjant brutalnie go podniósł i niemal zaciągnął do radiowozu. Odwieźli go do tymczasowego aresztu. Ze zgrozą myślał o tym, o co go oskarżono i o ciałach, które zabrano do prosektorium. Niedobrze!

***

            - No, przegiąłeś. Ktoś zamordował Sama, patologa, który zajmował się „twoimi” ciałami. W podobny sposób, jak wcześniej robiłeś to ty. Powiedz, kto z tobą współpracował? I tak się nie wymigasz od kary śmierci. Sam czeka na sekcję, a niedługo ty też tam trafisz.

            - Już mówiłem wam, jak to było.

            - Jesteś obłąkany. Na szczęście jutro będziemy mieć cię z głowy.

Kraty celi się zatrzasnęły. Świetnie, po prostu świetnie! Ale musiał przyznać, że taka śmierć będzie i tak mniej bolesna. Gdyby miał skończyć jak tamci … Wolał o tym nawet nie myśleć. W sumie nie bał się śmierci. Była lepsza od takiego życia, jakie miałby teraz, po tym wszystkim.

            Nagle poczuł coś niepokojącego. I wiedział już, co się zbliża…

***

            Rano strażnik, który miał odprowadzić Alexa na miejsce kaźni, zastał w celi tylko jego zwłoki. Były zmasakrowane. Pogryzione, z zainfekowanymi ranami, cuchnące zgnilizną… Leżały na brzuchu. Mimo obrzydzenia odwrócił je, by lepiej im się przyjrzeć. Spojrzały na niego puste oczodoły.